Lees wat over Michel Foucualt. Wat losse opmerkelijke punten. ‘Denksels’ noem ik ze.
Moraal van deze teksten is voor mij de kennis met kunde samen gaat en dat ontstaat in de communicatie tussen mensen en tussen mens en de andere dingen in de wereld.
Als docent/nestor, help ik in die communicatie in de beeldvorming, oordeelsvorming en besluitvorming mogen mensen dan zelf doen.
Hier wat lossen punten:
Wetenschappers zijn beschrijvers van de evidentie.
De wetenschap schrijdt voort via het cogitamus (wij kennen, wij weten) van een wetenschappelijke gemeenschap voor wie de waarheid niet bestaat in het gegevene, maar in het geconstrueerde: het wetenschappelijke rationalisme berust op een co-rationalisme.
Waar Descartes de wetenschap reductief gelijkstelt aan de zekerheden die gefundeerd zijn in enkelvoudige objecten, wil Bachelard een inductie gebaseerd op de complexe gegevens van open objectivaties, die zich vrijwillig tevreden stelt met waarschijnlijkheden.
Hij, het gaat hier over Bachelard, verwierp ook het catesiaanse idee van onveranderlijke wetenschappelijke waarheden, die steeds meer geopenbaard zouden worden aan een kennissysteem dat wel groei, maar geen structurele verandering zou kennen.
Dat het stoplicht na rood op groen springt is een waarschijnlijkheid. Maar de groene lamp kan ook kapot zijn.
Ook mooi: voor Michel Foucault bleef ‘objectieve kennis een door en door wezensvreemde notie’.
Je kan niet zeggen dat mensen goedgelovig zijn of rationeler in denken; het is eerder een gevolg van het feit dat de ogen niet op dezelfde wijze met de dingen verbonden waren als een ander. Omdat ze niet dezelfde episteme deelden. (episteme = een vaak onbewuste systeem van begrijpen dat de vorm geeft over hoe kennis gemaakt, gevalideerd en geïnterpreteerd word).
Bachelard: een probleem stelling ontwikkelt zich in een groeiende wetenschap, nooit in een intellectueel en cognitief vacuüm.
Daarom is het werken met mensen die werken en leven zo leuk.
Foucault schrijft: De activiteiten van de geest, bestaat dan niet langer uit het samentrekken van de dingen, in het ondernemen van een zoektocht naar alles wat een soort van verwantschap, aantrekkingskracht of een door hen innerlijk in het geheim gedeelde natuur zou kunnen openbaren, maar, integendeel, uit het onderscheiden. Dit is het vastleggen van hun identiteiten.
Rudolph, 28apr26
Rudolphs.blog 
Leave a comment